Plan rozwoju miejscowości Kawęczynek

 

Spis treści

1.	Historia miejscowości ……………………………………………………...……..	2

2.	Charakterystyka miejscowości ………………………………………………...…	4

3.	Potencjał i zasoby turystyczne ………………………………………………...…	5 

4.	Scenariusz rozwoju wsi ………………………………………………...…………	7

4.1 Efekty odnowy wsi ………………………………………………...…………	7

5.	Ogólne założenia planu rozwoju ………………………………………………..	8 

l. Historia miejscowości.

Miejscowość Kawęczynek zlokalizowana jest w południowo - zachodniej części gminy w obrębie Szczebrzeszyńskiego Parku Krajobrazowego w Centrum Roztocza Szczebrzeszyńskiego odpowiedniego dla potrzeb turystyki pobytowej i rekreacji. Jest to niewielka, malownicza wioska licząca 86 mieszkańców, położona pomiędzy lesistymi wzgórzami, mająca wyjątkowe szanse na rozwój gospodarczy i społeczny dzięki budowie Gminnego Ośrodka Wypoczynkowego, walorom przyrodniczo - krajobrazowym. 
Z Kawęczynkiem związana jest legenda, według której na pobliskim wzgórzu osiedliło się małżeństwo Kawów wypędzonych z Krakowa. Gdy przejeżdżał tędy król Zygmunt August tak bardzo spodobało mu się sioło Jana Kawy, że postanowił nadać nazwę Kawęczynka. Król zmierzał do Lublina na obrady Sejmu, podczas których miano podpisać unię Polski z Litwą. 
Właściwa historia Kawęczynka bierze swój początek od XV wieku, kiedy to część zamożniejszych mieszkańców wsi Kawęczyn trudniących się handlem założyła nowy przysiółek zwany Kawęczynkiem. Jego istnienie potwierdza dokument z lat 1555 - 1557, kiedy to ówczesny właściciel Kawęczynka Stanisław Górka darował go wraz z 12 poddanymi gospodarującymi na ćwierćłankach Krzysztofowi Kuchmistrzowi. W 1593r. Szczebrzeszyn
i całą włość Szczebrzeską kupił Kanclerz Polski, założyciel Zamościa Jan Zamoyski w skład, której wchodził również Kawęczynek. 
Miejscowość malowniczo położona niemal w sercu Roztocza Zachodniego, pośród pełnych zwierza borów, swoim urokiem, możliwością wypoczynku i uzupełnienia żywności przed dalszą drogą, ściągała wędrujących pobliskim szlakiem komunikacyjnym kupców. 
Inwentarz stanu wsi z 1589 r. wymienia istnienie w Kawęczynku jeziora, studni, folwarku, browaru, barci. Miód i piwo z Kawęczynka były nie tylko dostarczane na pobliski Zamek właścicielom Szczebrzeszyna, ale także odwiedzającym Kawęczynek kupcom i gościom. 
Wzrost znaczenia Kawęczynka następuje w 1667r., kiedy to z całą Ordynacją, której był częścią, staje się własnością Marcina Zamoyskiego. I tak w 1692 r. istniejący folwark wzbogaca się o nową, murowaną piwnicę; nowy spichlerz; nowoczesną stodołę; sad z olbrzymią pasieką; unowocześniony browar z wyborem miodów pitnych. Powiększa się również liczba czeladzi, o czym świadczy budowa w 1745r. nowych mieszkań folwarcznych. Odrestaurowano także studnię dając jej nowe ocembrowanie. 
Miejscowość ta już wtedy zaczyna się stawać atrakcyjna pod względem turystycznym. O zwiększającej się liczbie odwiedzających te okolice mieszkańców Szczebrzeszyna, Zamościa oraz okolicznych mieszkańców właścicieli ziemskich i rozmaitych wędrowników, świadczy powstała w 1800r. karczma, w której odwiedzający mogli się posilić i przenocować. 
Kawęczynek wraz z najbliższą okolicą, pięknie położony pośród borów na Roztoczu, bardzo atrakcyjny przyrodniczo już poczynając od pierwszych lat XIX wieku zaczyna budzić coraz większe zainteresowanie turystyczne, zwłaszcza wśród młodzieży szkolnej, inteligencji, a nawet naukowców. Jego piękno podziwiają, odkrywają i propagują uczniowie szkół im. Zamoyskiego w Szczebrzeszynie, które działają w latach 1811-1852. Znakomity pedagog i przyrodnik Jan Zierzkowski organizuje dla profesorów jak i uczniów wycieczki do Kawęczynka. Na wycieczkach tych uczniowie pod jego kierunkiem poznawali rośliny, często unikalne. Wiele z tych roślin znalazło się w założonym przy szkole ogrodzie botanicznym. Ogród liczący 1500 plantów roślin w okrojonym liczbowo i obszarowo składzie przetrwał do II wojny światowej. 
Uczniowie Szkół im. Zamoyskich w Szczebrzeszynie urządzali do Kawęczynka wycieczki pod kierunkiem innego profesora Franciszka Kowalskiego oraz Adama Skirmuta także w innych celach. 
Z dala od władz carskich rezydujących w Szczebrzeszynie mogli swobodnie deklamować zakazane wiersze polskich poetów i śpiewać pieśni patriotyczne często z udziałem miejscowej ludności. Organizowali też dla niej i dla innych dyskusje o historii Polski i o konieczności walki o jej niepodległość. 
Mieszkańcy Kawęczynka czynnie uczestniczyli w organizacji i przygotowaniu na tym terenie Powstania Styczniowego. A kiedy wybuchło, wielu chłopów i młodzieży z tej wsi wzięło w nim udział. Szczególnie uczestniczyli w oddziałach walczących w okolicach Zwierzyńca, Józefowa i Biłgoraja. W 1863r. w pobliżu, w kompleksie leśnym - Cetnaru stoczył nierówną walkę z wojskiem carskim oddział Kajetana Ćwieka Cieszkowskiego. 
Wielu z tych, którzy zginęli zostało pochowanych potajemnie tu w miejscowych lasach. 
Ocalałych rannych, chłopi z Kawęczynka przewozili potajemnie do urządzonych w ziemi schowków w Cetnarze, skąd przez Gorajec do Radecznicy, gdzie byli leczeni w klasztorze przez zakonników. 
Długoletni lekarz Ordynacji Zamoyskiej dyrektor i Ordynator Szpitala w Szczebrzeszynie Józef Willaume po wielu obserwacjach stwierdził, że Kawęczynek z uwagi na swoje położenie posiada mikroklimat, który może pomóc leczyć wiele chorób m.in. tak nękającą wtedy społeczeństwo gruźlicę. Dlatego snuł plany utworzenia w nim jakiegoś ośrodka leczniczo zdrowotnego. Sytuacja polityczna - pierwsza wojna światowa, a później odbudowa zniszczeń wojennych Polski nie pozwoliły mu na realizację tych zamierzeń. W dalszym jednak ciągu wzrastało społeczne zainteresowanie tą miejscowością

W latach 1902-1910 słynna pisarka Zofia Nałkowska kilkakrotnie odwiedza mieszkającą w Szczebrzeszynie swoją przyjaciółkę Zofią Willaume, która wyszła za mąż za słynnego aptekarza Czesława Zaharta. Obie panie konno zwiedzały okolice zwłaszcza wiele czasu poświęcały na zwiedzanie Kawęczynka i okolicznych borów. W tych wędrówkach konnych docierały aż do Zwierzyńca. 
Bardzo ważną rolę spełniał Kawęczynek w okresie okupacji, którego mieszkańcy udzielali wszelakiej pomocy stacjonującym w okolicznych lasach oddziałom partyzanckim. Taką patriotyczną postawę wiele osób przypłaciło życiem, a jednym z przykładów tamtych wydarzeń było wymordowanie przez Niemców rodziny gajowego Gumieniaka. 
Do dzisiaj z lat dawnej świetności Kawęczynka zachowały się resztki XVI wiecznej studni, jeziora zasilanego wodami opadowymi, a także teren XVII wiecznego Ordynackiego Sadu ze starymi drzewami owocowymi. 
Z informacji przekazywanych z pokolenia na pokolenie wynika, że na terenie Kawęczynka istniała huta szkła, do której dowożony był piasek z nad Wieprza. Z tego okresu zachowały się w ziemi różnokolorowe stopione szklane elementy, które potwierdzają prawdziwość tych informacji. O tym, że w Kawęczynku był także dwór świadczy funkcjonująca do dzisiaj nazwa "Za dworem”, która dotyczy części terenów wchodzących w skład miejscowości. 

2. Charakterystyka miejscowości. 

Obecnie Kawęczynek zamieszkuje 86 mieszkańców, chociaż w przeszłości materiały źródłowe mówią o 144 mieszkańcach, co świadczy o stopniowym wyludnianiu się wsi. 
Wieś liczy 23 gospodarstwa rolne. Powierzchnia geodezyjna wsi wynosi 350 ha, w tym 257 ha stanowią lasy. 
Część rolników posiada również grunty uprawne poza terenem Kawęczynka, a nawet gminy Szczebrzeszyn, co jest elementem zwiększającym potencjał produkcyjny wsi, która bazuje w sferze generowania dochodów, także na majątku wchodzącym w skład innych miejscowości. Źródłem utrzymania ludności jest rolnictwo, a dla osób starszych także świadczenia emerytalne i rentowe. Głównym surowcem rolniczym są zboża, natomiast produkcja zwierzęca ma charakter marginalny. Część posesji jest niezamieszkała a pozostawiona zabudowa jest w bardzo złym stanie technicznym i w większości przypadków nie nadaje się do remontów. Kilka obiektów mieszkalnych cechuje bardzo dobry standard użytkowy, a ich właściciele są skłonni wynajmować je jako kwatery agroturystyczne. 

Wieś jest zwodociągowana z własnego ujęcia wody, 15 gospodarstw domowych posiada telefony stacjonarne. Z najbliższym miastem Szczebrzeszyn łączy 7,5 km odcinek drogi powiatowej. Wewnętrzne drogi gminne o powierzchni około 7,5 ha są nieutwardzone w złym stanie technicznym. 
Strefa zabudowy mieszkaniowej i zagrodowej obejmuje obszar około 30 ha, a jej oddziaływanie obejmuje nie tylko obszar wsi, ale i tereny przyległe o powierzchni kilku kilometrów kwadratowych. Dotyczy to także części obszaru gminy Zwierzyniec, z którym wioska tworzy jeden wspólny układ funkcjonalny stanowiący konkretny element współpracy pomiędzy gminami w zakresie rozwoju turystycznej, rekreacyjnej i sportowej bazy w tej części Roztocza Zachodniego. 
Charakter zabudowy wsi - okolnica, częściowo przysiółek. Miejscowość posiada bardzo duży potencjał przyrodniczy i krajobrazowy umożliwiający rozwój różnych form turystyki i wypoczynku w ramach różnicowania działalności gospodarczej. Mozaika krajobrazów oraz ekosystemów leśnych stepowych agrocenos, liczne punkty widokowe, panoramy, wspaniałe wąwozy, duża bioróżnorodność, dorodne lasy z buczyną karpacką, bioklimat obszarów leśnych, szata roślinna wydzielająca olejki eteryczne - umożliwiają nie tylko rozwój turystyki, ale i pobyty lecznicze.
 
3. Potencjał i zasoby turystyczne

Istniejący i oznakowany Centralny Szlak Turystyczny oraz Przyrodniczo Historyczna ścieżka Szczebrzeszyn - Kawęczynek o długości 12 km, 
Możliwość wyznaczenia atrakcyjnych terenów pod zabudowę letniskową rekreacyjną, 
Sąsiedztwo najcenniejszego kompleksu leśnego z buczyną karpacka o nazwie Cetnar, który urzeka swoim pięknem i niepowtarzalną rzeźbą terenu, Bliskość 	obszarów 	Roztoczańskiego 	Parku 	Narodowego 	i 
Szczebrzeszyńskiego Parku Krajobrazowego o wybitnych wartościach przyrodniczych, 
Stosunkowo niewielka odległość od ośrodków o dużych walorach kulturowo- historycznych: Szczebrzeszyn, Zwierzyniec, Zamość, Michalów (zespół pałacowo - parkowy), 
Odpowiednie stoki oraz długi czas zalegania pokrywy śnieżnej dają możliwości rozwijania sportów zimowych, 
Gminny Ośrodek Wypoczynkowy będący w fazie robót wykończeniowych, 
Wysoka jakość środowiska i jego unikatowość, powierzchnie biologicznie czynne, bogaty świat roślinny i zwierzęcy, 

9) Labirynty wąwozów o niepowtarzalnych formach ukształtowania, 
Osobliwości wytworzone przez naturę i człowieka, 
Figura z 1906r., 
12) Krzyż upamiętniający rozstrzelanie przez Niemców rodziny Gumieniaków w 1943r., 
Nowa kaplica zbudowana ku czci Brata Alberta, 
14) Góra Czubatka 323,9m n.p.m i wysokości względnej ok. 100m, porośnięta bukowo - sosnowym lasem na której znajduje się miejsce gdzie nawet przy najsilniejszych mrozach topi się śnieg, 
15) Pozostałości z okresu XVI wieku - jezioro i ocembrowana studnia, a także obszar Sadu Ordynackiego oraz teren gdzie funkcjonowała huta szkła, 
16) Znaczny areał gruntów stanowiących własność wspólnoty wiejskiej umożliwiający wykorzystanie ich na wykreowanie przestrzeni publicznej o wysokim standardzie. 
Problemy i zagrożenia dla rozwoju turystycznego wsi: l) brak tradycji - małą aktywność mieszkańców, 
niedobór środków na dostosowanie gospodarstw rolnych do potrzeb turystyki (agroturystyki), 
brak podstawowej bazy turystycznej, 
niedostateczna infrastruktura techniczna w szczególności kanalizacja sanitarna, 
depopulacja ludności. 
W przypadku Kawęczynka celem nadrzędnym jest wzrost jakości życia mieszkańców i wysoki poziom cywilizacyjny wsi. 
Cele te uwidoczni się w stworzeniu warunków dla: 
prężnej zasobooszczędnej i ekoprzyjaznej gospodarki, 
nowoczesnej infrastruktury, 
zdrowych i mądrych mieszkańców, 
czystego środowiska i ładu przestrzennego, 
silnej pozycji na zewnątrz. 
Aby te cele osiągnąć wieś musi być przekształcona z monofunkcyjnej na wielofunkcyjną. Kawęczynek należy rozwinąć w wieś znaną, bezpieczną, spokojną, przyjazną dla gości turystyczno - wypoczynkową miejscowość o zdrowym rolnictwie, która w równej mierze oferuje atrakcyjne warunki życia dla przyjezdnych jak i własnych mieszkańców, która będzie piękna, estetyczna, ekologiczna, zadbana i funkcjonalna. 

4. Scenariusz rozwoju wsi. 
Scenariusz rozwoju wsi obejmuje takie zadaniajak: 
integracja i uaktywnienie mieszkańców - zmiana postaw na otwarte i aktywne, 
przekształcenie istniejących struktur osadniczych na korzystne dla środowiska i dla społeczności lokalnej - stworzy szansę ekonomiczną i szansę dla zatrzYmania procesu wyludnienia się wsi, a tym samym dla zachowania jej walorów kulturowych. 
Ważnym elementem przyśpieszonego rozwoju jest odnowa wsi - czyli proces społeczny i gospodarczy przekształcający strukturę wsi. Odnowa obejmuje dwie sfery : 
centralną, którąjest aktywne zaangażowanie społeczności wsi, 
2) zewnętrzną w postaci wielostronnego wsparcia udzielonego przez gminę. 
Jest to formuła realizacji fundamentalnej europejskiej zasady - subsydiarności (pomocniczości). 
Program odnowy wsi cechuje kompleksowość. Rozwój jej winien być efektem oddolnego określenia i realizowania wizji wsi poprzez wykorzystywanie zaangażowania społeczności wiejskiej jako motoru przemian oraz wsparcia społeczności lokalnej przez gminę i region. 
4.1. Efektami odnowy wsi będą: 
aj efekty gospodarcze 
- wzrost walorów inwestycyjnych, 
pozyskanie terenów pod zabudowę mieszkaniową, usługi i produkcję, uzyskanie możliwości rozwoju dodatkowych źródeł zarobkowania np. gastronomia, agroturystyka, 
waloryzacja zasobów mieszkaniowych i zwiększenie atrakcyjności zamieszkiwania na wsi, a tym samym zwiększenie liczby stałych mieszkańców Kawęczynka, 
wykorzystanie lokalnych zasobów, 
waloryzacja środowiska przyrodniczego, 
usprawnienie układów komunikacyjnych. 
h) efekty społeczne 
wzrost standardu życia zarówno od strony materialnej jak i pod względem dostępności do dóbr w zakresie sportu, rekreacji i turystyki, 
- zaspokojenie potrzeb społecznych i kulturalnych mieszkańców, 
rozwój organizacji społecznych

c) efekty polityczne 
lokalny wzrost podmiotowości społeczności, urzeczywistnienie zdecentralizowanego modelu gminy, 
- wzrost współdziałania gminy ze społecznością Kawęczynka w zakresie zagospodarowania turystycznego wsi, 
- integracja społeczności wsi. 
5. Ogólne założenia planu rozwoju. 
Aby optymalnie wykorzystać położenie geograficzne, środowisko naturalne i walory kulturowe wsi należy: 
- Ukierunkować rozwój wsi na turystykę jako dominującą funkcję oraz rolnictwo dostosowane do potrzeb turystów. Kierunek ten wymaga zwiększenia atrakcyjności turystycznej miejscowości poprzez jej wyposażenie w tereny sportu i rekreacji związane z atrakcjami przyrodniczymi i kulturowymi znajdującymi się w sąsiedztwie ścieżek i szlaków. 
- Zrekonstruować dawne schrony partyzanckie w kompleksie leśnym "Cetnar". Rozbudować zbiornik wodny znajdujący się na terenie przyległym do Gminnego Ośrodka Wypoczynkowego, który jest wypełniony wodami podskórnymi. Zagospodarować dawne jezioro zasilając je wodą z pobliskiego ujęcia i na bazie istniejących zbiorników wodnych stworzyć warunki dla wędkarzy. 
Definitywnie zakończyć budowę i oddać do użytku Gminny Ośrodek Wypoczynkowy. 
- Uporządkować gospodarkę ściekową poprzez zainstalowanie przydomowych oczyszczalni ścieków oraz innych indywidualnych systemów unieszkodliwiania ścieków. Odpady komunalne należy odbierać w sposób zorganizowany, docelowo segregowanie w miejscu powstania. 
- Rozwinąć bazę noclegową na zasadzie rozwoju terytorialnego oraz na zasadzie przekształcenia istniejących struktur zagospodarowania przestrzennego. Wyznaczyć działki i tereny zieleni rekreacyjnej

- Zabudować opuszczone działki budowlane, wykonać prace porządkowe w zakresie uprzątnięcia terenów publicznych, a także doprowadzić do estetycznego wyglądu budynki mieszkalne i gospodarcze, 
- Zmienić układ dróg dojazdowych i polnych na poprzeczno - stokowy. 
Zagrożenie powierzchni ziemi i gleb zlikwidować poprzez zalesianie i zakrzewianie stoków lessowych o nachyleniu przekraczającym 15%. 
- Zgazyfikować miejscowość. Zabudować tereny przydatne do funkcji obsługowej turystyki z możliwością realizacji obiektów kubaturowych (pensjonaty, motele, budownictwo letniskowe). Tereny pod zabudowę turystyczną powinny być wyznaczone w granicach istniejących terenów budowlanych na zasadzie umiarkowanego dogęszczania lub w bezpośrednim sąsiedztwie istniejącej jednostki osadnicze na zasadzie umiarkowanego ich rozwoju przestrzennego. 
Podwyższając standard przestrzeni rolniczej należy promować i rozwijać rolnictwo ekologiczne dla którego są dotacje, specjalizującego się nowymi kierunkami produkcji roślinnej (poza tradycyjnymi) zioła, owoce, warzywa i zwierzęcej - bydło, kozy, owce, pszczelarstwo oraz małe rodzinne przetwórstwo tych produktów (serowarstwo, przetwory warzywne, owocowe). Wykształcić nowe funkcje związane głownie z agro i ekoturystyką. Rozwinąć infrastrukturę społeczną szczególnie z zakresu obsługi ludności i turystyki (handel, rzemiosło, gastronomia, hotelarstwo, rozrywka). 
Dla zaspokojenia krajoznawczych, rekreacyjnych, dydaktyczno - naukowych i innych potrzeb konieczne jest określenie chłonności środowiska przyrodniczego objętego ochroną. Jest to korzystne dla zachowania potencjału rozwojowego. Chłonność turystyczna Kawęczynka - jako wartość graniczna dla planowanej intensywności ruchu turystycznego wynosi około 1000 osób i dla takiej liczby turystów należy określić pojemność planowanych obiektów obsługi ruchu turystycznego. Dotyczy to hoteli, pensjonatów, ośrodków wypoczynkowych, zabudowy letniskowej, kwater agroturystycznych. 
Zabudowa letniskowa w ograniczonym zakresie przyczynia się do ożywienia gospodarczego. Znacznie większe i różnorodne korzyści daje społeczności lokalnej rozwój ogólnodostępnej bazy noclegowej - hoteli, pensjonatów, które generują nowe miejsca pracy, tworzą zapotrzebowanie na usługi około turystyczne i pochłaniają mniej miejsca na jednego użytkownika.

 Należy w większym stopniu wyposażyć teren w ścieżki turystyczne z towarzyszącą im małą architekturą (miejscami dla wypoczynku, wiatami, punktami widokowymi). Niskie wyposażenie terenu w infrastrukturę obsługi ruchu turystycznego i rekreacji prowadzi z reguły do niekontrolowanej penetracji środowiska przez ludzi. Przy budowie obiektów kubaturowych tworzyć buforową strefę bez inwestycyjną izolującą zabudowę od cennych przyrodniczo obszarów. Strefa taka stanowić będzie wspaniałe tło krajobrazowe dla otoczenia. 
Konieczne jest uruchomienie wypożyczalni sprzętu sportowo turystycznego wraz z punktami naprawy. 
Turystyka jako sektor o licznych powiązaniach społeczno - gospodarczych przyśpieszy rozwój miejscowości i stanie się stymulatorem rozwoju całej gminy. Z jednej strony przyczyni się do powstania standardowej infrastruktury turystycznej z drugiej strony przyczyni się do utrwalenia tych elementów, które stanowią o odrębności Kawęczynka, co go wyróżni od innych miejscowości, co stanowi o jego egzotyce. 
Turystyka pomoże w rozwoju gospodarczym, społecznym, kulturowym oraz w tworzeniu miejsc pracy. 
Kawęczynek po uruchomieniu funkcji turystycznej będzie postrzegany jako miejsce kontaktu z przyrodą, ciszą i spokojem, folklorem, a także jako miejsce życia wewnątrz czynnego gospodarstwa wiejskiego. 
Aby turystyka stała się szansą rozwoju wsi należy: 
Przystosować bazę noclegowo - gastronomiczną do wymogów współczesnego rynku turystycznego, 
- Wdrożyć system oceny i kontroli poziomu usług turystycznych, 
- Zapewnić szeroką ofertę aktywnych form wypoczynku oraz zabezpieczyć 
odpowiedni poziom obsługi turystów, 
- Stworzyć system informacji i rezerwacji usług turystycznych, 
- Aktywnie promować miejscowość. 
o rozwoju cywilizacyjnym i przyciąganiem kapitału z zewnątrz decyduje infrastruktura, która stworzy korzystne warunki do zaspokojenia potrzeb poznawczych i wypoczynkowych turystów odwiedzających Kawęczynek, a jednocześnie podniesie poziom życia mieszkańców umożliwiając im podjęcie stosownych inicjatyw gospodarczych niezbędnych dla ożywienia wsi. 
Zadania z zakresu rozwoju infrastruktury technicznej w dużej mierze spoczywają na samorządzie, czyli w tym przypadku na Gminie Szczebrzeszyn. I od polityki i decyzji tutejszego samorządu zależy możliwość wykorzystania szans miejscowości. 

Dlatego też Samorząd Szczebrzeszyna nieprzypadkowo realizuje budowę Gminnego Ośrodka Wypoczynkowego oraz przystąpił do nowego zadania inwestycyjnego jakim jest ukształtowanie i zagospodarowanie centrum wsi Kawęczynek. Przedsięwzięcie to polega na utworzeniu w sąsiedztwie Gminnego Ośrodka Wypoczynkowego, terenów rekreacyjnych z boiskiem, placem zabaw, kortem tenisowym. Elementami zagospodarowania tych terenów będą także ścieżki parkowe, chodniki, drogi dojazdowe, parkingi, zieleń i zadrzewienia, Żywopłoty, ławki parkowe, altany drewniane ze stołami, siedziska, murki ogrodowe, ogrodzenia. 
Szacunkowy kosztorys planowanego przedsięwzięcia wynosi około 400 tys. złotych. Planowany termin realizacji 2005r. 
Grupami docelowymi produktów i usług turystycznych dostarczanych przez Kawęczynek będą: 
- zwolennicy pobytów weekendowych wraz z aktywną rekreacją w formie wędrówek pieszych, narciarskich, rowerowych i konnych szlakami turystycznymi, 
- młodzież szkolna i studencka korzystająca z pobytów kolonijno wakacyjnych, 
- uczestnicy kursów, konferencji, sympozjów, zjazdów, kuligów, przyjęć okazjonalnych, 
- ekoturyści Roztoczańskiego Parku Narodowego i Szczebrzeszyńskiego Parku Krajobrazowego, 
- rekonwalescenci przebywający na turnusach leczniczo- profilaktycznych, 
- turyści krajowi i zagraniczni przyjeżdżający na pobyty urlopowo- wakacyjne 
z możliwością wycieczek do pobliskich miejscowości. 
Kawęczynek stanowić będzie bazę wypadową nad zaplanowany do budowy zbiornik rekreacyjny w dolinie Wieprza pomiędzy Brodami Małymi, a Kawęczynem. 
W przypadku Kawęczynka istnieją realne szanse rozwijania różnorodnych form turystyki tak jak: 
- krajoznawcza 
- wypoczynkowa 
- kwalifikowana 
- specjalistyczna 
Realizacja działań niezbędnych do przekształcenia wsi przystosowana jest do nowych funkcji gospodarczych, kulturalnych, wymaga znacznych nakładów finansowych. 
W ramach tych działań obejmujących rozbudowę infrastruktury technicznej, społecznej, gospodarczej, turystycznej oraz wykreowania nowej przestrzeni publicznej i przyrodniczej, należy wydatkować środki w wysokości około 7 mln. złotych. W kosztach aktywizacji wsi partycypować będą mieszkańcy, instytucje samorządowe, podmioty gospodarcze zewnętrzne, a 

także fundusze pomocowe krajowe i unijne. Efektami przemian, jakie zajdą w Kawęczynku w związku z rozwojem turystyki będą: 
- zwiększenie bezpośredniego zbytu na niektóre produkty rolne, a tym samym wygenerowanie dodatkowych dochodów dla rolników, 
- powstanie nowych miejsc pracy i zawodów zwłaszcza działalności paraturystycznej jak: gastronomia, drobne zakłady usługowe, przemysł pamiątkarski, 
Doprowadzi to do urbanizacji zawodowej mieszkańców wsi i wzbogacenia rynku pracy, dzięki czemu łatwiej będzie zatrzymać na miejscu młodzież. Ponadto turystyka stworzy również perspektywy dla ludzi z zewnątrz posiadających środki finansowe i zmysł przedsiębiorczości. 
Ostatecznym rezultatem przemian będzie ukształtowanie nowego społeczeństwa postępowego, nowoczesnego i zamożnego. 
Rozwój Kawęczynka ma dla Gminy Szczebrzeszyn szczególne znaczenie, gdyż uruchomi praktycznie nową funkcję gospodarczą, jaką jest turystyka. Funkcję, która uaktywni istniejące zasoby dla osiągnięcia koniecznych celów sprzyjających optymalnemu wykorzystaniu położenia geograficznego, środowiska naturalnego, walorów kulturowych, istniejącego dorobku materialnego oraz zasobów ludzkich. Turystyka w Kawęczynku to ożywienie " uśpionego" potencjału turystycznego, który przyniesie dochody dla wszelkiego rodzaju usługodawców na pozostałych terenach i stworzy tzw. efekt mnożnikowy nakręcający koniunkturę gospodarczą calej gminy. 

także fundusze pomocowe krajowe i unijne. Efektami przemian, jakie zajdą w Kawęczyn1<u w związku z rozwojem turystyki będą: 
- zwiększenie bezpośredniego zbytu na niektóre produkty rolne, a tym samym wygenerowanie dodatkowych dochodów dla rolników, 
- powstanie nowych miejsc pracy i zawodów zwłaszcza działalności paraturystycznej jak: gastronomia, drobne zakłady usługowe, przemysł pamiątkarski, 
Doprowadzi to do urbanizacji zawodowej mieszkańców wsi i wzbogacenia rynku pracy, dzięki czemu łatwiej będzie zatrzymać na miejscu młodzież. Ponadto turystyka stworzy również perspektywy dla ludzi z zewnątrz posiadających środki finansowe i zmysł przedsiębiorczości. 
Ostatecznym rezultatem przemian będzie ukształtowanie nowego społeczeństwa postępowego, nowoczesnego i zamożnego. 
Rozwój Kawęczynka ma dla Gminy Szczebrzeszyn szczególne znaczenie, gdyż uruchomi praktycznie nową funkcję gospodarczą, jaką jest turystyka. Funkcję, która uaktywni istniejące zasoby dla osiągnięcia koniecznych celów ~sprzyjających optymalnemu wykorzystaniu położenia geograficznego, środowiska naturalnego, walorów kulturowych, istniejącego dorobku materialnego oraz zasobów ludzkich. Turystyka w Kawęczynku to ożywienie " uśpionego" potencjału turystycznego, który przyniesie dochody dla wszelkiego rodzaju usługodawców na pozostałych terenach i stworzy tzw. efekt mnożnikowy nakręcający koniunkturę gospodarczą całej gminy